Βασικά χρώματα

Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί και γιαυτό νιώθω μικρός.
Μικρός όχι ηλικιακά. Όχι από θέμα εμπειριών.
Είμαι μικρός όμως πολύ μπροστά σε όλο αυτό που λέγεται ζωή.
Και για να είμαι ειλικρινής… τον έρωτα δεν μπορώ να καταλάβω.
Και γενικά δεν αξίζει να τον καταλάβω.

Όχι δεν απογοητεύτηκα σαν εσάς.
Βασικά απογοητεύτηκα σαν εσάς, αλλά δεν άλλαξα.
Και εδώ βέβαια ψέματα γράφω. Άλλαξα.
Πάντως ακόμα με ερεθίζει αυτή η τρέλα του έρωτα.
Είναι κάτι που με κάνει να νιώθω ζώο.
Αλλά με μια γλυκιά επίστρωση.
Θέλω τόσο πολύ πραγματικά όλα να ήταν αλλιώς.
Δηλαδή να είμαι κάποιος άλλος, είτε εκείνη να ήταν αλλιώς.
Και αν ήταν αλλιώς βέβαια, ίσως τώρα να μην έγραφα αυτό.
Πάντως είναι κάτι τρελό. Βασικά ίσως απλά εγώ να είμαι τρελός.
Τρελός. Περίεργο να λες έτσι τον εαυτό σου.
Και πάλι. Εφόσον είμαι ζωντανός και μπορώ να αντιληφθώ τον έρωτα…
Αυτό σημαίνει ότι έχω έναν λόγο να ζω.
Και δεν είναι χαζό. Είναι ο έρωτας.
Μια τεράστια δύναμη. Ο μικρός γίνεται μεγάλος.
Οτιδήποτε μεγάλο μπροστά στον έρωτα φαντάζει μικρό.
Και το αντίστροφο. Και εκεί κοντεύεις λίγο να χάσεις το νόημα.
Αλλά για ποιο νόημα μιλάμε ακριβώς;
Υπάρχει άνθρωπος που να βρήκε ένα νόημα στην ζωή του χωρίς ταυτόχρονα να ξεχάσει κάποιο άλλο;
Πολλά χρώματα… κάθε χρώμα είναι ένα νόημα.
Και καμιά φορά φοβάμαι αυτά τα χρώματα καθώς βάφουν το εγώ μου.
Ίσως τελικά το εγώ μου να είναι μια ψευδαίσθηση.
Και εγώ είμαι απλά ένα πείραμα.
Πάντως έχω μια αρχή και ένα τέλος.
Και αυτό είναι κάτι που με συγκλονίζει.
Περισσότερο με συγκλονίζει όμως το ότι πρέπει να προλάβω να κάνω όσα θέλω πριν χαθώ.
Αλλά εδώ προκύπτει κάτι ακόμα πιο περίεργο.
Γιατί θέλω να προλάβω κάποια συγκεκριμένα πράγματα;
Γιατί δεν θέλω να γίνω δολοφόνος και θέλω να γίνω κάτι άλλο;
Γιατί να είμαι εγώ ο υπερβολικός;
Και γιατί ταυτόχρονα δίπλα μου έχω κάποιον που με αγαπά αλλά είναι το αντίθετο;
Κάποιοι απάντησαν ότι όλα είναι θέμα ισορροπίας.
Και η ισορροπία αυτή όμως κανείς δεν ξέρει τι εξυπηρετεί.
Μεγάλα διλήμματα η ζωή. Πάντως είμαι σίγουρος για κάτι.
Και αυτό ίσως είναι πολύ τρελό. Ίσως όχι.
Πρέπει αυτό το λίγο που έχω ακόμα… να ζήσω την δική μου ζωή.
Και δική μου ζωή δεν σημαίνει αυτό που εσένα τώρα σε κάνει να νομίζεις ότι σκέφτομαι αναρχικά.
Δική μου ζωή είναι εκείνο που κανείς δεν θα καταλάβει και αισθανθεί όπως εγώ για εμένα.
Είναι η εκπλήρωση αυτού που μέσα μου φωνάζει.
Και προσωπικά νιώθω ξεκάθαρα ότι δεν είμαι εγώ αυτός που κινεί τα πράγματα.
Στην ζωή εκπληρώνουμε ρόλους.
Ρόλους που έχουν μια αρχή και ένα τέλος.
Και είναι μακάβριο να πω ότι δεν ξέρεις για το τέλος.
Πάντως αν για λίγο μπήκες μέσα μου…
Εκπλήρωσε τον λόγο για τον οποίο ζεις ακόμα και να γυρίσει ανάποδα ο κόσμος.
Ακόμα και αν χαθεί για εσένα ο κόσμος.
Ακόμα και αν χάσεις φίλους, εχθρούς, γνωστούς, θρησκεία επάγγελμα και ηρεμία.
Κάντο και μάλιστα τώρα.

Αλέξανδρος Φίλος.

www.alexfilos.com