Αλωση της Κωνσταντινούπολης – 29 Μαΐου: Σαν σήμερα έπεσε η Πόλη

ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ: Η λαϊκή παράδοση, βρίθει από θρύλους και δοξασίες, σύμφωνα με τις οποίες η Αλωση της Κωνσταντινούπολης ήταν «θέλημα Θεού», αλλά σύμφωνα με τους ιστορικούς, η πτώση της Κωνσταντινούπολης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η οποία διήρκεσε για περίπου χίλια εκατό χρόνια, ήταν θέμα χρόνου, καθώς τότε το Βυζάντιο βρισκόταν σε πλήρη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική παρακμή και ήταν η σκιά της άλλοτε πανίσχυρης Αυτοκρατορίας.

Σαν σήμερα η Βόρειος Ήπειρος αποκτά την αυτονομία της

Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας υπογράφτηκε στις 17 (4) Μαΐου 1914, μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης, που επικεφαλής της ήταν ο πρίγκιπας Βηντ και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου. Με την υπογραφή του, τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων) και αναγνωρίστηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου μαζί με μια σειρά δικαιωμάτων για τον τοπικό πληθυσμό.

9 χρόνια από την τραγωδία της Marfin

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τους 3 + 1 φόνους υπαλλήλων της τράπεζας Marfin, που σκοτώθηκαν από ασφυξία εξαιτίας εμπρησμού μέσα στο υποκατάστημα της τράπεζας στην οδό Σταδίου 23, κατά τη διάρκεια μεγάλης συγκέντρωσης, πορείας και επεισοδίων ενάντια στο πρώτο μνημόνιο της κυβέρνησης Παπανδρέου, το οποίο δεν είχε ακόμα νομοθετηθεί.

Λεπτομερέστερα, τρία άτομα με καλυμμένα πρόσωπα έσπασαν το τζάμι της εισόδου της τράπεζας –που ήταν κλειστή και κλειδωμένη– πέταξαν μέσα μια μολότοφ κι ένα μπουκάλι βενζίνη, με αποτέλεσμα μεγάλη πυρκαγιά. Από τους οχτώ υπαλλήλους πέντε κατάφεραν να σωθούν, με αναπνευστικά προβλήματα, ενώ σκοτώθηκαν από ασφυξία η Παρασκευή Ζούλια (35 ετών), η Αγγελική Παπαθανασοπούλου (32 ετών, έγκυος) και ο Επαμεινώνδας Τσακάλης (36 ετών). Η Πυροσβεστική φέρεται ότι εμποδίστηκε από μερίδα διαδηλωτών να πλησιάσει και γι’ αυτό άργησε.

Ο Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής δήλωσε σχετικά: «Σήμερα, 5 Μαΐου 2010, στις 14:03, κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων και πορειών στο κέντρο της Αθήνας, στη Σταδίου 23, άτομα που μετείχαν στη διαδήλωση επιτέθηκαν με μολότοφ στο κατάστημα της Marfin, με συνέπεια να εκδηλωθεί πυρκαγιά. Από την πυρκαγιά έχασαν τη ζωή τους τρία άτομα που ήταν στον 3ο όροφο. Προανάκριση εκτελεί η ασφάλεια Αττικής».

Οι δράστες δεν βρέθηκαν ποτέ.

athensvoice

Θανάσης Βέγγος: Σαν σήμερα «έφυγε» ο καλός μας άνθρωπος

Σαν σήμερα (3/5) έφυγε από τη ζωή ο Θανάσης Βέγγος, ένας από του πιο δημοφιλείς και αγαπημένους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Θανάσης Βέγγος ταυτίστηκε με την εικόνα του αεικίνητου ανθρώπου («τρέχω σαν τον Βέγγο»), ενώ η ατάκα του «καλέ μου άνθρωπε!» τον χαρακτήρισε προσωπικά. Εκτός όμως από το ταλέντο του αγαπήθηκε πολύ για την σεμνότητα και τον εξαιρετικό του χαρακτήρα.
Ποιος ήταν ο Θανάσης Βέγγος

Ο «τρελός» ήρωας πιλότος που πήγε βόλτα στην Άγκυρα και επέστρεψε!

Σαν σήμερα το 1974, στα πλαίσια κοινών ασκήσεων του ΝΑΤΟ, ο Ανθυποσμηναγός Νικόλαος Γιολδάσης μεταβαίνει στην Άγκυρα της τουρκίας, πραγματοποιώντας (κατόπιν εντολής του ΓΕΑ) χαμηλή πτήση, με σκοπό την αναγνώριση καινούργιων στόχων στο εσωτερικό της τουρκίας.

Χωρίς να τον εντοπίσουν τα RADARS, φθάνει στο αεροδρόμιο της Άγκυρας [ΜΕΤΑ ΑΠΟ 25 ΛΕΠΤΑ ΠΤΗΣΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ], με αποτέλεσμα ακόμη και οι Αμερικανοί οι οποίοι συντονίζουν την άσκηση να δίνουν συγχαρητήρια στον Έλληνα Πιλότο, για το προτοφανές επίτευγμα.

Ντάφι Ντακ

Φιγούρα των κινουμένων σχεδίων, που γεννήθηκε στα στούντιο της Warner το 1937. Πρόκειται για μία υστερική μαύρη πάπια, που έφερε την τρέλα στον κόσμο των καρτούν. Μέχρι τότε, στη θεματική των κινουμένων σχεδίων κυριαρχούσαν καθημερινοί χαρακτήρες, όπως ο Μίκυ Μάους.

Ο Ντάφυ Ντακ (Daffy Duck) είναι δημιούργημα του μεγάλου αμερικανού καρτουνίστα Τεξ Έιβερι, που μπόλιασε με τις σουρεαλιστικές πινελιές του τον μικρόκοσμο των χάρτινων ηρώων. Στο σχεδιασμό του έπαιξε σημαντικό ρόλο και μια άλλη μεγάλη προσωπικότητα των κινουμένων σχεδίων, ο Μπομπ Κλάμπετ (Μίκι Μάους, Πόρκι Πιγκ). Τη φωνή του στον ήρωα «δάνειζε» μέχρι το 1989 ο Μελ Μπλανκ (Μπαγκς Μπάνυ), ο κορυφαίος φωνητικός ηθοποιός στις ΗΠΑ.

Ο Ντάφι έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στη μαυρόασπρη ταινία μικρού μήκους του Τεξ Έιβερυ Porky's Duck Hunt, η οποία βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες στις 17 Απριλίου 1937. Ο ρόλος του ήταν μικρός, αλλά γρήγορα ξεχώρισε και τα επόμενα χρόνια ήταν από τους πρωταγωνιστές στις σειρές κινουμένων σχεδίων Loony Tunes και Merry Melodies, ως αντίπαλο δέος του καλοκάγαθου Πόρκι Πιγκ, με τον οποίο αργότερα έγιναν φίλοι.

Ο Πόρκι είναι μετρημένος, ενώ ο Ντάφυ θεοπάλαβος, σκανδαλιάρης και μονίμως εκτός ελέγχου. Εξ ου και το όνομά του, Ντάφυ, το οποίο στα αγγλικά σημαίνει παλαβιάρης. Πάντα επιλέγει να βρίσκεται σε λάθος τόπο και χρόνο, ενώ μονίμως γκρινιάζει, θεωρώντας τον εαυτό του ως το αιώνιο θύμα.

Ο Ντάφυ Ντακ έγινε σούπερσταρ τη δεκαετία του '40. Πρωταγωνίστησε σε αρκετά καρτούν με θέμα τον πόλεμο, πότε καλώντας του Αμερικανούς να καταταγούν στο στρατό και πότε πολεμώντας τους Ναζί. Τη δεκαετία του '50 το άστρο του άρχισε να δύει και βολεύτηκε σε ρόλο δευτεραγωνιστή, ως μέγας αντίζηλος του πιο διάσημου λαγού, του Μπαγκς Μπάνι, που τότε μεσουρανούσε.

Από την αφάνεια βγήκε το 1988, όταν εμφανίστηκε στην ταινία του Ρόμπερτ Ζεμέκις Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ, ενώ στη συνέχεια είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες Space Jam (1996) και Looney Tunes: Επιστροφή στη Δράση (2003).

To 1998 ο Ντάφι Ντακ τιμήθηκε από τα Αμερικανικά Ταχυδρομεία, με την έκδοση γραμματοσήμου των 33¢.
sansimera.gr

Ο πρώτος Έλληνας στην Αμερική

Ονομαζόταν Θεόδωρος και αποβιβάστηκε σε ακτή της Φλώριδας στις 14 Απριλίου του 1528. Ήταν μέλος ισπανικής εξερευνητικής αποστολής.

Στις 17 Ιουνίου του 1527 από το λιμάνι Σανλούκαρ της Αναδαλουσίας απέπλευσε ένας στολίσκος από πέντε πλοία, με κυβερνήτη τον σκληροτράχηλο δον Πανφίλο ντε Ναρβάεθ και προορισμό της δυτικές ακτές του Μεξικού και της Φλώριδας, που τότε ήταν αποικίες του ισπανικού στέμματος. Ανάμεσα στα μέλη του πληρώματος ήταν και κάποιος Έλληνας ονόματι Θεόδωρος, όπως αναφέρει στο ημερολόγιο που κρατούσε ο ταμίας της αποστολής Αλβάρ Νούνιεθ Καμπέθα ντε Βάκα. Ο συμπατριώτης μας θα πρέπει να ήταν κάποιος μισθοφόρος που διψούσε για εύκολο χρήμα, συνηθισμένο φαινόμενο εκείνη την εποχή.

Ο στολίσκος του Ναρβάεθ, μετά από πολλές περιπέτειες, προσορμίστηκε στις ακτές της δυτικής Φλώριδας, κοντά στη σημερινή πόλη Τάμπα, στις 14 Απριλίου του 1528. Εκεί τους υποδέχθηκαν κάποιοι Ινδιάνοι που τους έδειξαν μικρά κομματάκια χρυσού. Όταν οι κονκισταδόρες τους ρώτησαν πού τα βρήκαν, οι Ινδιάνοι έδειξαν τα βουνά στα ενδότερα της περιοχής, όπου κατοικούσαν οι Απαλάτσι, μία φυλή Ινδιάνων. Η ευκαιρία που τους παρουσιαζόταν ήταν μοναδική. Αμέσως ξεκίνησαν για τη χρυσοφόρο περιοχή, αλλά κατά τη διαδρομή πολλοί από αυτούς αφανίστηκαν από τις αρρώστιες, ενώ οι εναπομείναντες βρέθηκαν σε αφιλόξενα εδάφη και έχασαν τον προσανατολισμό τους.

Από το αδιέξοδο τους έβγαλε ο Έλληνας (Griego), όπως τον αποκαλούσαν. Ο Θεόδωρος θα πρέπει να είχε γνώσεις ναυπηγικής, αφού κατόρθωσε να κατασκευάσει βάρκες, με τις οποίες οι χρυσοθήρες κατόρθωσαν να διαφύγουν μέσω των παραποτάμων του Μισισιπή και στις 28 Οκτωβρίου του 1528 να φθάσουν σ’ ένα όρμο, κοντά στη σημερινή πόλη της Πενσακόλα, αρκετά μακριά από την αρχική τους βάση.

Οι Ινδιάνοι της περιοχής προσφέρθηκαν να τους προμηθεύσουν νερό και ο Θεόδωρος τους ακολούθησε. Έκτοτε, αγνοούνται τα ίχνη του, παρά τις προσπάθειες των συντρόφων του να τον βρουν. Υπέθεσαν ότι ο Θεόδωρος τους «πούλησε», για να καρπωθεί μόνο αυτός το χρυσάφι. Η αποστολή του δον Πανφίλο ντε Ναρβάεθ επέστρεψε στην Ισπανία το 1537, δέκα χρόνια αφότου είχε αναχωρήσει από το λιμάνι Σανλούκαρ της Ανδαλουσίας. Τρία χρόνια αργότερα, ο γραμματέας του ισπανού κατακτητή Ερνάντο Ντε Σότο, Γονθάλο Βαλντέζ, βρέθηκε στην περιοχή, όπου είχε εξαφανισθεί ο Θεόδωρος και πληροφορήθηκε από Ινδιάνους ότι είχε δολοφονηθεί για άγνωστο λόγο από ομοεθνείς τους.

Η ελληνική κοινότητα της Φλώριδας θεωρεί τον Θεόδωρο τον πρώτο Έλληνα που πάτησε το πόδι του στην Αμερική. Ανήγειρε, μάλιστα, άγαλμά του στην παραλία της πόλης Κλιαργουότερ της Φλώριδας, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 8 Ιανουαρίου του 2005.
sansimera.gr

Μεσολυμπιάδα

Βραχύβια αθλητική διοργάνωση, επιπέδου Ολυμπιακών Αγώνων, που διεξήχθη τον Απρίλιο του 1906 στην Αθήνα, ενδιαμέσως των Ολυμπιακών Αγώνων του Αγίου Λουδοβίκου (1904) και του Λονδίνου (1908), εξ ου και Μεσολυμπιάδα. Ο επίσημος τίτλος της ήταν Β' Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες.

Η ΑΕΚ Κυπελλούχος Ευρώπης!

Στις 4 Απριλίου 1968 η ΑΕΚ νικά τη Σλάβια Πράγας με 89-82 και κατακτά το κύπελλο κυπελλούχων στο μπάσκετ. Ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος για το ελληνικό μπάσκετ, σε μία χρονική στιγμή, που το άθλημα δεν ήταν στις καρδιές των ελλήνων φιλάθλων.

Την εποχή εκείνη οι Απριλιανοί ετοιμάζονταν να εορτάσουν την πρώτη τους επέτειο στην εξουσία με 2500 πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές. Η κομμουνιστοκρατούμενη Τσεχοσλοβακία ζούσε την «Άνοιξη της Πράγας» με τα μέτρα φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος από τον Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Στη Γαλλία, ο «Μάης» ήταν προ των πυλών.

Ο αγώνας έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, καθώς η Αθήνα δεν διέθετε άξιο λόγου κλειστό, παρά μόνο το ιστορικό γηπεδάκι του Σπόρτινγκ. 80.000 θεατές κατέκλυσαν το Καλλιμάρμαρο για να παρακολουθήσουν τον αγώνα, που αποτελεί ακόμα και σήμερα ρεκόρ προσέλευσης σε αγώνα μπάσκετ.

Ο Γιώργος Αμερικάνος υψώνει το τρόπαιο.

Η ΑΕΚ στα τέλη της δεκαετίας του '60 είχε μια σπουδαία ομάδα, αμιγώς ελληνική. Με παίκτες, όπως ο Μόσχος, ο Ζούπας, ο Αμερικάνος και ο Τρόντζος, υπήρξε η πρώτη ελληνική ομάδα που έφθασε σε φάιναλ φορ ευρωπαϊκού κυπέλλου το 1966.

Το ανοιξιάτικο βράδυ της 4ης Απριλίου1968 ο «δικέφαλος» παρατάχθηκε χωρίς τον Γιώργο Μόσχο, που είχε φύγει από τη ζωή, χτυπημένος από την επάρατο νόσο. Η νίκη ήρθε σχετικά εύκολα για τους παίκτες του Νίκου Μήλα. Ο Αμερικάνος με 29 πόντους, ο Τρόντζος με 24 και ο Ζούπας με 12 δεν άφησαν πολλά περιθώρια στους Τσέχους να αμφισβητήσουν την ανωτερότητά τους.

Η ομάδα της Πράγας είχε να αντιμετωπίσει συν τοις άλλοις τον τσιμεντένιο αγωνιστικό χώρο του Καλλιμάρμαρου, αλλά και τα φλας των φωτορεπόρτερ, που τύφλωναν τους παίκτες της σε κάποιες κρίσιμες επιθέσεις, όπως ανέφεραν οι «κακές γλώσσες» της εποχής.

Μαζί με τους 80.000 θεατές, τον αγώνα παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα, εκατομμύρια έλληνες από τα ραδιόφωνά τους, συνεπαρμένοι από την γλαφυρή περιγραφή του Βασίλη Γεωργίου. Η τηλεόραση βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα.

Η σύνθεση της ΑΕΚ και οι πόντοι που σημείωσαν οι παίκτες της: Αμερικάνος 29, Τρόντζος 24, Ζούπας 12, Βασιλειάδης 11, Λαρεντζάκης 6, Χρηστέας 4 και Τσάβας 3.

sansimera.gr

Τρόμος πάνω από το Άργος

Έκρηξη βόμβας σε επιβατικό αεροσκάφος της TWA, που εκτελούσε την πτήση Ρώμη - Αθήνα και πετούσε πάνω από το Άργος, προκαλεί τον θάνατο 4 επιβατών και τον τραυματισμό 7. Το περιστατικό συνέβη στις 2 Απριλίου 1986 και καταχωρήθηκε ως τρομοκρατικό χτύπημα μιας παλαιστινιακής οργάνωσης.

Το αεροπλάνο της αμερικανικής εταιρείας TWA απογειώθηκε κανονικά από το αεροδρόμιο «Λεονάρντο Ντα Βίντσι» της Ρώμης το μεσημέρι της 2ας Απριλίου 1986, με προορισμό την Αθήνα. Το Μπόινγκ 727 με 7μελές πλήρωμα και 115 επιβάτες εκτελούσε την πτήση 840. Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν Αμερικανοί και συνέχιζαν το ταξίδι τους από το Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη.

Είκοσι λεπτά προτού το αεροπλάνο προσγειωθεί στο αεροδρόμιο του Ελληνικού κι ενώ πετούσε πάνω από το Άργος, ένας εκρηκτικός μηχανισμός που είχε τοποθετηθεί στο σωσίβιο κάτω από τη θέση 10F εξερράγη, δημιουργώντας μία τρύπα διαμέτρου δύο μέτρων στο πλευρικό τοίχωμα του αεροπλάνου. 4 επιβάτες εκτοξεύτηκαν έξω από το αεροπλάνο και 7 τραυματίστηκαν από τα θραύσματα της βόμβας, ενώ ο θάλαμος των επιβατών υπέστη άμεση αποσυμπίεση.

Το αεροπλάνο πετούσε σε χαμηλό ύψος (11.000 πόδια = 3.350 μέτρα) και το γεγονός αυτό έσωσε τη ζωή των υπόλοιπων επιβατικών, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα είχε καταπέσει. Το πλήρωμα ανέλαβε δράση, καθησυχάζοντας όσο μπορούσε τους επιβάτες και ο πιλότος Ρίτσαρντ Πίτερσεν, που χαρακτηρίστηκε ήρωας από τον Τύπο και τους ειδικούς, κατόρθωσε να προσγειώσει το λαβωμένο Μπόινγκ με επιτυχία στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο οποίο είχαν ληφθεί όλα τα αναγκαία μέτρα για την αναγκαστική προσγείωση.

Αμέσως ξεκίνησε έρευνα για την ανεύρεση των τεσσάρων αγνοουμένων επιβατών, που βρέθηκαν τελικά νεκροί, οι τρεις σ’ ένα χωράφι του Άργους και ο τέταρτος στην παρακείμενη θάλασσα. Επρόκειτο για τρεις ελληνοαμερικανίδες (μητέρα, κόρη και το ηλικίας οκτώ μηνών βρέφος της) κι ένα αμερικανοκολομβιανό.

Την ευθύνη για την έκρηξη ανέλαβε ένα παρακλάδι της παλαιστινιακής τρομοκρατικής οργάνωσης «Αραβικοί Επαναστατικοί Πυρήνες», ως αντίποινα για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στη Λιβύη τον προηγούμενο μήνα. Παρά τις προσπάθειες των ελληνικών, ιταλικών και αμερικανικών αρχών, οι δράστες της βομβιστικής επίθεσης δεν βρέθηκαν για να λογοδοτήσουν.
sansimera.gr

Πρωταπριλιά

Κάθε χρόνο την 1η Απριλίου αναβιώνει το έθιμο με τα αθώα ψέματα. Πρόκειται για μία παιγνιώδη συνήθεια των ανθρώπων, με παγκόσμια διάσταση. Το έθιμο έλκει την καταγωγή του από τη Δύση και οι ρίζες του ανιχνεύονται στους αρχαίους Κέλτες, οι οποίοι συνήθισαν την Πρωταπριλιά που καλυτέρευε ο καιρός να βγαίνουν για ψάρεμα. Τις περισσότερες φορές γύριζαν με άδεια χέρια, αλλά οι ψεύτικες ιστορίες τους για μεγάλα ψάρια έδιναν κι έπαιρναν.

Τον Μεσαίωνα, οι Γάλλοι γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου, λόγω του Πάσχα. Το 1560 ή το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος Θ’ μετέθεσε την αρχή του έτους από την 1η Απριλίου στην 1η Ιανουαρίου για να συμβαδίζει η χώρα του ημερολογιακά με τις άλλες χώρες. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε προβλήματα στο λαό, καθώς ό,τι έχει σχέση με την οργάνωση του χρόνου δημιουργεί συναισθηματικές φορτίσεις και αντιδράσεις. Όσοι, λοιπόν, από τους υπηκόους του βασιλιά αποδέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή πείραζαν εκείνους που συνέχιζαν να τηρούν την παλιά πρωτοχρονιά (1η Απριλίου), λέγοντάς τους περιπαικτικά ψέματα ή κάνοντάς τους ψεύτικα πρωτοχρονιάτικα δώρα.

Από τους Κέλτες και τους Γάλλους το έθιμο μεταλαμπαδεύτηκε σ’ όλο τον κόσμο, με προεξάρχουσες τις εφημερίδες στις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, που συχνά μεταδίδουν πολύ επιτυχημένες ειδήσεις - φάρσες. Με την εξάπλωση του Ίντερνετ, η Πρωταπριλιά έχει γίνει πλέον καθημερινή συνήθεια. Τα λεγόμενα «hoax» είναι οι πιο συνηθισμένες διαδικτυακές φάρσες. Πρόκειται για κατασκευασμένες ιστορίες με περίτεχνο τρόπο που μπορούν να ξεγελάσουν ακόμη κι ένα γνώστη του θέματος, το οποίο πραγματεύονται.

Στον ελληνικό χώρο το έθιμο πρέπει να ήταν γνωστό από την εποχή των Σταυροφοριών. Η συνήθεια να λένε ψέματα δεν είναι άγνωστη στην Ελλάδα. Μάλιστα, αποτελεί, όπως υποστηρίζει ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας, συνήθη μηχανισμό στην προσπάθεια εξασφάλισης της επιτυχίας μιας μαγικής ενέργειας ή ενός δύσκολου έργου, βάσει της αντίληψης ότι η ψευδολογία ξεγελά και εμποδίζει τις βλαπτικές δυνάμεις. Και το ψέμα της Πρωταπριλιάς είναι «ένα σκόπιμο ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την αγροτική παραγωγή», σύμφωνα με το λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο.
sansimera.gr

Οι Βουλευτικές Εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946

Οι εθνικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 ήταν οι πρώτες εκλογές στη χώρα μας, μετά το 1936. Είχαν μεσολαβήσει η δικτατορία Μεταξά, το έπος του '40, η Κατοχή, η Αντίσταση, η Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και η Συμφωνία της Βάρκιζας. Αποδείχτηκαν μοιραίες, επειδή η έλλειψη συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων σηματοδότησε την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, οι επιπτώσεις του οποίου ταλαιπώρησαν τη χώρα για τα επόμενα τριάντα χρόνια.

Στις αρχές του 1946 την Ελλάδα κυβερνά ο κεντρώος Θεμιστοκλής Σοφούλης. Με την προτροπή των Άγγλων προκηρύσσει εκλογές για τις 31 Μαρτίου. Τα ΕΑΜικά κόμματα, με επικεφαλής το ΚΚΕ και οι αριστεροί φιλελεύθεροι υπό τον Γεώργιο Καφαντάρηαντιδρούν. Ζητούν δίμηνη αναβολή και εγγυήσεις, επειδή θεωρούν τις εκλογές σημαδεμένες υπέρ της δεξιάς, η οποία είχε εξαπολύσει ένα κύμα «λευκής τρομοκρατίας» στη χώρα, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΑΜ. Στο στόχαστρο των ακροδεξιών ομάδων ήταν όχι μόνο οι αριστεροί πολίτες, αλλά και οι κεντρώοι αντιμοναρχικοί.

Δεν εισακούονται και τελικά το ΚΚΕ, που φλερτάρει με την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας, και η κεντροαριστερά θα ανακοινώσουν αποχή από τις εκλογές. Στις εκλογές θα λάβουν μέρος μόνο δεξιοί και κεντρώοι πολιτικοί σχηματισμοί. Οι παλιοί αντίπαλοι της προπολεμικής περιόδου είναι παρόντες, αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Το φιλομοναρχικό Λαϊκό Κόμμα, συμπαγές και ενωμένο, αποτελεί τον άξονα της δεξιάς συμμαχίας «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων», ενώ το Κόμμα των Φιλελευθέρων, που ίδρυσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, είναι διασπασμένο σε έξι τμήματα (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων, Μεταρρυθμιστικόν Κόμμα, Κόμμα Βενιζελικών Φιλευθέρων, Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα, Κόμμα των Φιλελευθέρων και οι Φιλελεύθεροι του Καφαντάρη που απέχουν).

Το πρωί της 31ης Μαρτίου οι ψηφοφόροι πηγαίνουν στις κάλπες με το άγγελμα ότι τα ξημερώματα κομμουνιστές αντάρτες υπό τον Καπετάν Μπαρούτα επιτέθηκαν στο Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου, με διαταγή του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Κατά τη συμπλοκή σκοτώθηκαν 9 χωροφύλακες και 2 στρατιώτες, που συμμετείχαν στη φρουρά των εκλογικών τμημάτων. Η επίθεση αυτή θεωρείται από πολλούς ως το προοίμιο του Εμφυλίου Πολέμου.

Οι εκλογές θα γίνουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, με αναλογικό εκλογικό σύστημα και θα τις κερδίσει η δεξιά και βασιλόφρων «Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων» με το 55,12% των ψήφων. Οι δύο κεντρώοι σχηματισμού, «Εθνική Πολιτική Ένωσις» και «Κόμμα των Φιλελευθέρων», θα συγκεντρώσουν το 34,67% των ψήφων. Όσον αφορά στο ποσοστό της αποχής, που πρέπει να θεωρείται «πολιτική», οι απόψεις διίστανται, επειδή δεν ανακοινώθηκε ο αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων: Το ΚΚΕ την ανεβάζει στο 50%, οι διεθνείς παρατηρητές την κατεβάζουν στο 9,3%. Η αλήθεια πρέπει να βρίσκεται κάπου στη μέση. Νεώτερες έρευνες την υπολογίζουν γύρω στο 20-25%. Πολύ αργότερα, το ΚΚΕ θα κάνει την αυτοκριτική του και θα θεωρήσει μεγάλο πολιτικό λάθος την αποχή (Καθαίρεση Ζαχαριάδη το 1956, 8ο Συνέδριο του 1961).

Η Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές είχε 354 μέλη. Στήριξε δέκα κεντροδεξιές κυβερνήσεις και πέντε πρωθυπουργούς (Παναγιώτης Πουλίτσας, Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Δημήτριος Μάξιμος, Θεμιστοκλής Σοφούλης και Αλέξανδρος Διομήδης) μέχρι το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Τον Ιανουάριο του 1950 θα διαλυθεί και θα προκηρυχθούν εκλογές για τις 5 Μαρτίου.

Στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 εξελέγησαν ως βουλευτές πολιτικοί που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις κατοπινές εξελίξεις κι έφθασαν μέχρι το αξίωμα του πρωθυπουργού από τα μέσα της δεκαετίας του '50 έως τις μέρες μας. Πρόκειται για τον Γεώργιο Παπανδρέου (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα), τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο (Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα), τον Κωνσταντίνο Γ. Καραμανλή (Λαϊκόν Κόμμα) και τον νεότερο όλων, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων).

sansimera.gr

Το πιο πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα

Το πιο πολύνεκρο δυστύχημα στην ιστορία της πολιτικής αεροπορίας συνέβη στις 27 Μαρτίου του 1977 στην Τενερίφη της Ισπανίας, όταν δύο γιγαντιαία Μπόινγκ 747 συγκρούστηκαν κατά τη διάρκεια της τροχοδρόμησης, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 583 άνθρωποι. Η αεροπορική τραγωδία της Τενερίφης, που συντάραξε τον κόσμο, ήταν στην ουσία ένα τροχαίο δυστύχημα.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στη 1:15 μ.μ. της 27ης Μαρτίου 1977, με την έκρηξη μιας βόμβας στο αεροδρόμιο του Γκραν Κανάριας, του μεγαλύτερου νησιού του συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων, που βρίσκονται στ' ανοιχτά της βορειοδυτικής Αφρικής, ανήκουν στην Ισπανία και αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Την είχαν τοποθετήσει μέλη της αυτονομιστικής οργάνωσης «Ένοπλες Ομάδες των (ιθαγενών) Γουάντσε» (Fuerzas Armadas Guanches) και η έκρηξη προκάλεσε τον τραυματισμό ενός ατόμου.

Οι αρχές διέκοψαν αμέσως τη λειτουργία του αεροδρομίου και διοχέτευσαν την εναέρια κυκλοφορία στο αεροδρόμιο «Λος Ροντέος» του γειτονικού νησιού της Τενερίφης. Σύντομα, παρατηρήθηκε το αδιαχώρητο από τα σταθμευμένα αεροπλάνα, προκαλώντας “πονοκεφάλους” στον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μία μεγάλης έκτασης πυκνή ομίχλη κάλυψε κάθε σπιθαμή του αεροδρομίου.

Ανάμεσα στα πολλά παρκαρισμένα αεροπλάνα ήταν και τα δύο μοιραία Μπόινγκ 747. Το ένα ανήκε στην αμερικανική εταιρεία Pan-Am (δεν υπάρχει σήμερα) και εκτελούσε την πτήση 1736 «Λος Άντζελες - Νέα Υόρκη - Γκραν Κανάρια» με 380 επιβάτες και 16μελές πλήρωμα και το άλλο στην ολλανδική KLM. Εκτελούσε την πτήση 4085 «Άμστερνταμ - Γκραν Κανάρια» με 234 επιβάτες και 14μελές πλήρωμα.

Όταν γύρω στις 5 το απόγευμα άνοιξε το αεροδρόμιο της Γκραν Κανάρια, ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου της Τενερίφης άρχισε να δίνει εντολές για τη σταδιακή αναχώρηση των αεροσκαφών. Η ομίχλη, όμως, παρέμεινε πυκνή και η ορατότητα στο διάδρομο αρκετά χαμηλή. Ελλείψει επίγειου ραντάρ, η επικοινωνία μεταξύ πύργου ελέγχου και αεροσκαφών γινόταν δια ασυρμάτου. Μία σειρά παρανοήσεων έφεραν τα δύο Μπόινγκ αντιμέτωπα στο διάδρομο απογείωσης.

Το αεροσκάφος της KLM άρχισε να τροχοδρομεί και να ανεβάζει ταχύτητα, προκειμένου να απογειωθεί. O πιλότος του αεροπλάνου της Pan-Am, που ήταν σταματημένο μέσα στον διάδρομο, προσπάθησε να το μετακινήσει, αλλά ήταν αργά. Τα δύο αεροσκάφη συγκρούστηκαν με σφοδρότητα κι έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Από το Μπόινγκ της KLM κανείς δεν επέζησε, ενώ από το αμερικανικό αεροσκάφος σκοτώθηκαν 258 από τους επιβαίνοντες, 61 τραυματίστηκαν και μόλις 61 διασώθηκαν. Για πολλές μέρες το πολύνεκρο δυστύχημα της Τενερίφης απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα του κόσμου και ήταν το πρώτο θέμα συζήτησης στην αεροπορική κοινότητα για πολλούς μήνες.

Τις έρευνες για τη διαλεύκανση του δυστυχήματος ανέλαβε η Ισπανική Πολιτική Αεροπορία, με τη συνδρομή Αμερικανών και Ολλανδών εμπειρογνωμόνων. Η πολύμηνη έρευνα έδειξε ότι ο πιλότος του Μπόινγκ της KLM απογειώθηκε χωρίς την έγκριση του πύργου ελέγχου, παρανοώντας τις εντολές του. Στην αρχή οι ολλανδοί εμπειρογνώμονες προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο στον πύργο ελέγχου, αλλά στο τέλος η KLM ανέλαβε ολοκληρωτικά την ευθύνη και αποζημίωσε τους συγγενείς των θυμάτων.

Η αεροπορική τραγωδία της Τενερίφης είχε ως αποτέλεσμα τη λήψη μιας σειράς μέτρων από τον ICAO για την αποφυγή παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον. Τα πιο σημαντικά ήταν η καθιέρωση τυποποιημένης φρασεολογίας μεταξύ πύργου ελέγχου και κυβερνήτη του αεροσκάφους, ώστε να αποφεύγονται οι όποιες παρανοήσεις και η άμβλυνση της παντοκρατορίας του κυβερνήτη στο αεροσκάφος. Τα μέλη του πληρώματος ενθαρρύνονται να εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους προς τον κυβερνήτη, όσον αφορά θέματα ασφάλειας της πτήσης και αυτός οφείλει να παίρνει τις όποιες αποφάσεις, αφού λάβει υπόψη του τις παρατηρήσεις των υφισταμένων του.

sansimera.gr

Η καθιέρωση του Πολιτικού Γάμου

To 1982 εισήχθη και στη χώρα μας ο πολιτικός γάμος, 200 χρόνια μετά την καθιέρωσή του από τη Γαλλική Επανάσταση. Έως τότε ίσχυε η υποχρεωτική ιερολογία του γάμου (θρησκευτικός γάμος), που είχε καθιερωθεί με Νεαρά του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ' του Σοφού το 893 μ.Χ. («Μη ερρώσθαι τα συνοικέσια άνευ της ιεράς ευλογίας»).

Μία πρώτη απόπειρα για την εισαγωγή του πολιτικού γάμου στην Ελλάδα είχε γίνει στις 10 Μαρτίου του 1926 από τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Ιωσήφ Κούνδουρο, αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε από τον δικτάτορα Θεόδωρο Πάγκαλο. Στη συνέχεια, απασχόλησε και τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή του Αστικού Κώδικα τη δεκαετία του '30, χωρίς τελικά να υιοθετηθεί.

Η ελληνική πολιτεία, αναγνωρίζοντας μόνο τον θρησκευτικό γάμο έως το 1982, παραβίαζε τη θεμελιώδη αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας και δημιουργούσε μία σειρά από προσωπικά αδιέξοδα σε αλλόθρησκους, άθεους και όσους ήθελαν να συνάψουν τέταρτο γάμο.

Η αναγνώριση του πολιτικού γάμου στην Ελλάδα ήταν μία από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε η υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου «Κυβέρνηση της Αλλαγής». Μία βαθιά εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση, αλλά και μία πράξη συμβιβασμού με ένα προαιώνιο θεσμό, όπως η Εκκλησία.

Θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 1250/82 (ΦΕΚ Α 46/07.04.1982), που κατέστησε ίσου κύρους τον πολιτικό και τον θρησκευτικό γάμο (διαζευκτικό σύστημα), χωρίς ο νομοθέτης να προχωρήσει στο υποχρεωτικό του πολιτικού γάμου, όπως ζητούσε η προοδευτική διανόηση και ήταν το καθεστώς στις Δυτικές Χώρες. Μεγάλη ήταν η αντίδραση στο χώρο της Εκκλησίας, η οποία κάμφθηκε από τη διάθεση συνδιαλλαγής του τότε αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

Το σχετικό νομοσχέδιο εισήχθη προς συζήτηση στη Βουλή στις 17 Φεβρουαρίου 1982 και ψηφίστηκε στις 22 Μαρτίου, με τις αρνητικές ψήφους της Νέας Δημοκρατίας. Με το Προεδρικό Διάταγμα 391 (ΦΕΚ Α 73/18.06.1982) καθορίζονται οι λεπτομέρειες για την τέλεση του πολιτικού γάμου. Ο πρώτος πολιτικός γάμος στην Ελλάδα έγινε στις 18 Ιουλίου του ίδιου χρόνου στο χωριό Φραντάτο της Ικαρίας, μεταξύ της ντόπιας Σταματούλας Πλακίδα και του Δημήτρη Μαύρου από τη Νάξο.

Σε επίπεδο δημοφιλίας, η κυριαρχία του θρησκευτικού γάμου έναντι του πολιτικού υπήρξε σχεδόν απόλυτη μέχρι την αλλαγή του αιώνα, με το ποσοστό των θρησκευτικών γάμων να ξεπερνά το 90% του συνολικού αριθμού τους. Η θρησκευτικότητα του λαού μας, αλλά και η τάση επίδειξης του νεοέλληνα, λόγω και της λαμπρότητας της τελετής, συνέβαλαν στη συντριπτική αποδοχή του θρησκευτικού γάμου από την ελληνική κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, οι δημοτικές αρχές, που έχουν αναλάβει την τέλεση των πολιτικών γάμων, τον αντιμετώπιζαν μάλλον ως μία απλή διεκπεραιωτική πράξη, όπως η έκδοση ενός πιστοποιητικού.

Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν από τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα. Ο πολιτικός γάμος άρχισε να κερδίσει σταδιακά έδαφος και το 2012 έγινε η μεγάλη ανατροπή, βοηθούσης και της οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), που ανακοινώθηκαν την 1η Αυγούστου του 2013, οι πολιτικοί γάμοι ξεπέρασαν για πρώτη φορά τους θρησκευτικούς (51,8% έναντι 48,2%).
sansimera.gr

Οι πρώτες εκλογές του Δήμου Αθηναίων

Οι πρώτες κάλπες στην Αθήνα για την ανάδειξη των τοπικών αρχόντων στήθηκαν από τις 15 έως τις 20 Μαρτίου του 1835. Τότε η πόλη αριθμούσε λίγα σπίτια -τα περισσότερα κατεστραμμένα- σε έκταση 90 εκταρίων γύρω από την Ακρόπολη, και ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τους 14.000 κατοίκους.

Ο δήμαρχος δεν εκλεγόταν απευθείας από το λαό. Οι ψηφοφόροι εξέλεγαν το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο πρότεινε τρεις υποψήφιους δημάρχους. Η τελική επιλογή γινόταν από την κυβέρνηση.

Πρώτος δήμαρχος Αθηναίων εκλέχτηκε ο Ανάργυρος Πετράκης. Αντίπαλός του ήταν ο Δημήτριος Καλλιφρονάς. Στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο βλέπουμε ιστορικά ονόματα, όπως του Μακρυγιάννη, του Γεννάδιου, του Σκουζέ, του Γέροντα, του Μπενιζέλου και του Παλαιολόγου.

Η οικογένεια του Πετράκη καταγόταν από τη Δημητσάνα της Πελοποννήσου και ήρθε στην Αθήνα τον 17ο αιώνα. Πρώτος της οικογένειας αναφέρεται ο κληρικός Πέτρος Πετράκης, ο οποίος ανέλαβε το χτίσιμο της ομώνυμης Μονής.

Ανάργυρος Πετράκης

Η πρώτη δημοτική αρχή κλήθηκε να αντιμετωπίσει σημαντικά προβλήματα της Αθήνας, άλλα «ξεπερασμένα» στην εποχή μας και άλλα διαχρονικά… Πρώτο μέλημα, η εκκαθάριση του εδάφους από τα ερείπια -συσσωρευμένα από τις δύο πολιορκίες της Ακρόπολης, ο φωτισμός και η ύδρευση. Ο φωτισμός της πόλης εξασφαλιζόταν από περίπου 80 λαδοφάναρα του Δήμου, από τα οποία όταν είχε φεγγάρι άναβαν για λόγους οικονομίας μόνο τα 30 στις κεντρικότερες τοποθεσίες και πάντα υπήρχε ο κίνδυνος να σβήσουν όταν φυσούσε δυνατός άνεμος.

Τα πρώτα έργα που αναγγέλθηκαν ήταν η ανέγερση Δημοτικού Νοσοκομείου, η σύσταση Δημοτικής Αστυνομίας και Δημοτικών Σχολείων, ενώ ετέθη και ο θεμέλιος λίθος των τότε Ανακτόρων. Τότε έγινε και η πρώτη απογραφή του πληθυσμού της Αθήνας.

Την εποχή εκείνη λειτούργησε και το πρώτο ξενοδοχείο. Το ζεύγος Καζάλη αγόρασε ένα σπίτι, από κάποιο Τούρκο που έφυγε από την Αθήνα και άνοιξε ξενοδοχείο κοντά στην οδό Ερμού. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της ιστορίας του τουρισμού στην πρωτεύουσα.

Η Αθήνα του 1835 διέθετε πολεοδομική επιτροπή, αποτελούμενη από επιφανείς αρχαιολόγους, όπως τον Κλεάνθη, τον Ρος και τον Σουρμελή, που, ωστόσο, άλλα εισηγούντο και άλλα γίνονταν…

sansimera.gr

Οι «Άγγελοι της Κολάσεως»

Οι «Άγγελοι της Κολάσεως» («Hells Angels») είναι η πιο γνωστή οργάνωση μηχανόβιων ,που ξεκίνησε από την Καλιφόρνια το 1948 και με την πάροδο του χρόνου απέκτησε διεθνή εμβέλεια. Δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά του κόσμου, καθώς ουκ ολίγες φορές έχουν απασχολήσει τις αστυνομικές αρχές με την εγκληματική τους συμπεριφορά, κυρίως τσαμπουκάδες σε μπαρ, μαχαιρώματα και εμπόριο ναρκωτικών. Μάλιστα το ευρωπαϊκό τους τμήμα έχει εμπλακεί σε αιματηρές μάχες με αντίπαλες συμμορίες την δεκαετία του ενενήντα στις σκανδιναβικές χώρες,προκαλώντας ταραχή στους φιλήσυχους κατοίκους.

Τα περισσότερα μέλη των Hells Angels είναι λευκοί άνδρες με τα χαρακτηριστικά πέτσινα μπουφάν τους που οδηγούν μοτοσικλέτες Harley-Davidson, συχνά «πειραγμένες». Ο καθένας είναι ενταγμένος σε ένα παράρτημα και είναι γνωστός μ’ ένα παρατσούκλι. Η ιδιότητα του μέλους είναι αυστηρά ελεγχόμενη και ο κάθε υποψήφιος περνάει μια σειρά από δοκιμασίες ώσπου να γίνει δεκτός. Όποιος θέλει να αποχωρήσει από την οργάνωση πρέπει να παραδώσει τα διάσημά του και ιδιαίτερα το σήμα με την νεκροκεφαλή. Οι συγκεντρώσει τους γίνονται τις περισσότερες φορές σε μπαρ ή σε ανοιχτούς χώρους.

Το Hells Angels Motorcycle Club ιδρύθηκε στις 17 Μαρτίου 1948 στην πόλη Φοντάνα της Καλιφόρνιας από μια ομάδα νεαρών απομάχων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι επιζητούσαν ακόμη την περιπέτεια και δεν ήθελαν να επιστρέψουν στην πρότερη φιλήσυχη ζωή. Πήραν το όνομά τους από την ομώνυμη ταινία του 1930, που σκηνοθέτησε ο Χάουαρντ Χιούζ και αναφερόταν στους αμερικανούς αεροπόρους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ίδιο όνομα χρησιμοποιούσαν και τα πληρώματα των αμερικανικών βομβαρδιστικών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60 η παρουσία τους είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητη, όταν χάρη σ’ ένα εισαγγελέα και ένα συγγραφέα γνώρισαν παναμερικανική δημοσιότητα. Το 1965, ο γενικός εισαγγελέας της Καλιφόρνιας Τόμας Λιντς σε μια αναφορά του για τις συμμορίες των μηχανόβιων που δρούσαν στην πολιτεία του, συμπεριέλαβε και τους «Άγγελους της Κολάσεως», αποδίδοντάς σ’ αυτούς τους χαρακτηρισμούς «κλεφτρόνια και τραμπούκοι». Τον επόμενο χρόνο ο δημοσιογράφος και μετέπειτα διάσημος συγγραφέας Χάντερ Τόμσον («Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας» το πιο γνωστό του έργο) έγραψε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Hell’s Angels: A Strange and Terrible Saga», που αναφέρεται στο παράρτημα των «Αγγέλων της Κολάσεως» του Σαν Φρανσίσκο και συνδυάζει, όπως και τα μετέπειτα βιβλία του, την μυθοπλασία και την δημοσιογραφική έρευνα. Αν και ο Χάντερ ήταν φίλος με πολλά μέλη της τοπικής οργάνωσης, δεν τούς χαρίστηκε με αποτέλεσμα αυτοί να στραφούν εναντίον του και να τόν ξυλοφορτώσουν με την πρώτη ευκαιρία.

Σε μια εποχή ανόδου της αντικουλτούρας και της ροκ μουσικής, πολλοί από τους Hells Angels, βρήκαν επαγγελματική διέξοδο πουλώντας προστασία στα μεγάλα αστέρια του ροκ. Στις 6 Δεκεμβρίου 1969, μέλη του κλαμπ είχαν αναλάβει την ασφάλεια του Φεστιβάλ του Άλταμοντ, στην Βόρεια Καλιφόνια, που φιλοδοξούσε να γίνει το Γούντστοκ της Δύσης. Κατά την διάρκεια της συναυλίας των Rolling Stones, που ήταν το μεγάλο όνομα της βραδιάς, ένα μέλος των «Αγγέλων της Κολάσεως» μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον 18χρονο αφροαμερικανό Μέρεντιθ Χάντερ, που καθόταν στην πρώτη σειρά και κρατούσε ένα πιστόλι την ώρα που ο Μικ Τζάγκερ τραγουδούσε το «Under My Thumb». Παρότι ο δράστης της ανθρωποκτονίας αθωώθηκε η ζημιά για τους «Hells Angels» είχε γίνει και η αρνητική δημοσιότητα που έλαβαν ήταν μεγάλη και τους ακολουθεί μέχρι σήμερα. Εικόνες από τα επεισόδια στο Άλταμοντ περιέχονται στο μουσικό ντοκιμαντέρ των αδελφών Μέιζελς «Gimme Shelter»(1970), που παρακολουθεί τους Rolling Stones στην αμερικανική περιοδεία του 1969.

Η φήμη των Hells Angels, έστω και αρνητική, προσέλκυσε πολλούς κινηματογραφιστές ταινιών χαμηλού κόστους (b-movies), οι οποίοι δημιούργησαν ένα νέο είδος κινηματογραφικό είδος («bike movies»). Κάποιες από τις ταινίες αυτές αναφέρονται στους «Αγγελους της Κολάσεως». με τίτλου, όπως «The Wild Angels» (1966), «Hells Angels on Wheels» (1967), «Hell’s Angels ’69» (1969) και «Angels: Hard as They Come» (1971).

Οι «Άγγελοι της Κολάσεως» από την αρχή σχεδόν της δραστηριότητάς τους ήταν γνωστοί στις αρχές για τους καυγάδες και τα αιματηρά επεισόδια που προκαλούσαν σε μπαρ, αλλά αργότερα τους ενέπλεξαν στο εμπόριο ναρκωτικών. Μια προσπάθεια των αρχών να τούς διαλύσουν την δεκαετία του ’80, κατέληξε σε αποτυχία, καθώς οι σχετικές δίκες δεν ευδοκίμησαν. Πάντως το FBI, εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τους Hells Angels «παράνομη συμμορία μηχανόβιων».

sansimera.gr

Η ιστορία του Μαραθωνίου Δρόμου

Αγώνισμα δρόμου μεγάλης αποστάσεως (42.195 χλμ.), που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων από την πρώτη διοργάνωση το 1896 στην Αθήνα. Μαζί με τα 100 μ. είναι τα δύο πιο δημοφιλή αγωνίσματα του στίβου.

Στην αρχαιότητα ο Μαραθώνιος δεν υπήρχε ως άθλημα, ούτε και κάποιο παρόμοιο αγώνισμα. Η ιδέα για την καθιέρωσή του ανήκει στον γάλλο φιλόλογο Μισέλ Μπρεάλ (1832-1915), ο οποίος έπεισε τον φίλο του Πιερ ντε Κουμπερντέν να το συμπεριλάβει στο πρόγραμμα των Α' Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, σε ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων κατά των Περσών στον Μαραθώνα (490 π.Χ.), την οποία ανήγγειλε στους Αθηναίους ο ημεροδρόμος Φειδιππίδης με την κραυγή «Νενικήκαμεν», προτού αφήσει την τελευταία του πνοή και αφού είχε διανύσει τρέχοντας την απόσταση από το πεδίο της μάχης στον Μαραθώνα στην Αθήνα.

Ο πρώτος Μαραθώνιος δρόμος έγινε στις 10 Μαρτίου 1896, κατά τη διάρκεια των Α' Πανελληνίων Αγώνων Στίβου και ήταν αγώνας πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Νικητής αναδείχθηκε ο Χαρίλαος Βασιλάκος με 3 ώρες και 18 λεπτά, ενώ ο μετέπειτα νικητής των Ολυμπιακών Αγώνων, ο θρυλικός Σπύρος Λούης τερμάτισε πέμπτος. Ο 23χρονος νερουλάς από το Μαρούσι πήρε τη ρεβάνς λίγες ημέρες αργότερα, στις 29 Μαρτίου, όταν κέρδισε τον πρώτο Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων με επίδοση 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα.

Από τότε, ο Μαραθώνιος άρχισε να κερδίζει συνεχώς σε δημοτικότητα και σήμερα είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα του στίβου. Αγώνες Μαραθωνίου δρόμου διεξάγονται όχι μόνο στο πλαίσιο των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, αλλά και μεμονωμένοι, με μαζική συμμετοχή αθλουμένων (Μαραθώνιος Βοστώνης, Λονδίνου, Αθήνας κλπ).

Η διαδρομή του Μαραθωνίου δεν ήταν από την αρχή σταθερή. Οι μαραθωνοδρόμοι στην Αθήνα έτρεξαν γύρω στα 40 χιλιόμετρα, όπως και στους επόμενους αγώνες. Το 1924 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή καθιέρωσε την απόσταση των 42.195 μέτρων, δηλαδή τη διαδρομή που διέτρεξαν οι δρομείς από τη βασιλική εξέδρα μέχρι το στάδιο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908.

Το αγώνισμα του Μαραθωνίου διεξάγεται σε δημόσιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Επίσημα εθνικά ή παγκόσμια ρεκόρ δεν αναγνωρίζονται από την IAAF, διότι το αγώνισμα διεξάγεται σε διαφορετικές εδαφολογικές συνθήκες. Την καλύτερη επίδοση στους άνδρες έχει σημειώσει ο κενυάτης Γουίλσον Κίπσανγκ με 2 ώρες, 3 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα (28 Σεπτεμβρίου 2013), ενώ στις γυναίκες η επίδοση της βρετανίδας Πόλα Ράντκλιφ με 2 ώρες, 15 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα αντέχει από το 2003. Τα αντίστοιχα ελληνικά ρεκόρ κατέχουν ο Σπύρος Ανδριόπουλος (ΑΠΣ Πάτραι) με 2:12.04 (9 Οκτωβρίου 1988) και η Μαρία Πολύζου (Πανελλήνιος ΓΣ) με 2:33.40 (23 Αυγούστου 1998). Την καλύτερη επίδοση στην ιδιαίτερα δύσκολη κλασική διαδρομή (Τύμβος Μαραθώνα - Παναθηναϊκό Στάδιο) κατέχει ο Ιταλός Στέφανο Μπαλντίνι με 2:10:55 από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004. Στους ίδιους αγώνες σημειώθηκε και η κορυφαία γυναικεία επίδοση από τη γιαπωνέζα Μιζούκι Νογκούτσι με 2:26:20.

Ο πρώτος διεθνής μαραθώνιος επί της κλασικής διαδρομής έγινε στις 2 Οκτωβρίου 1955, αν και η απόφαση προϋπήρχε από το 1938. Ο αγώνας έγινε με τη συμμετοχή 21 αθλητών (12 Έλληνες, 4 Αιγύπτιοι, 2 Γιουγκοσλάβοι και από ένας Ιταλός, Γερμανός και Φινλανδός) και νικητής αναδείχθηκε ο φιλανδός Βέικο Κάρβονεν με 2:27:30.
sansimera.gr

Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας: Πώς καθιερώθηκε και γιατί

Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στη γυναίκα, σε ανάμνηση των μεγάλων αγώνων των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στην Νέα Υόρκη κατά τον 19ο αιώνα.

Σήμερα, 8 Μαρτίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας. Δεν πρόκειται για άλλη μία γιορτή. Δεν είναι αφορμή για να δεχτούμε ή να δώσουμε λουλούδια. Ούτε είναι άλλη μία μέρα σαν του Αγίου Βαλεντίνου. Η 8η Μαρτίου είναι μία υπενθύμιση ενός πολυετούς, δυναμικού αγώνα ενάντια στην ανισότητα των δύο φύλων. Υπάρχει για να μας θυμίζει τις αδιάκοπες μάχες ενός αγώνα που δεν συναντά γεωγραφικά σύνορα, που εντοπίζουμε σε χώρους εργασίας, σε κοινοβούλια, στους δρόμους, σε κοινωνία και σε οικογένειες.

Σαν σήμερα, το 1857 στην Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία συμμετείχαν στην πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη απεργία γυναικών ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το 1910 η «Διεθνής Διάσκεψη Γυναικών», πρότεινε να καθιερωθεί η 8 Μαρτίου, ως η μέρα τιμής των γυναικείων αγώνων. Όταν οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου στη Σοβιετική Ρωσία το 1917, η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε εκεί ως εθνική αργία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1975, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θεσπίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη.

Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ουσιαστικά προς τιμήν δύο γυναικείων απεργιακών κινητοποιήσεων που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Η πρώτη, πραγματοποιήθηκε το 1857 στην Νέα Υόρκη, όταν οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν μαζικά για να διαμαρτυρηθούν για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Ζητούσαν το ωράριο εργασίας να περιοριστεί από τις 16 στις 10 ώρες , κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, συνθήκες υγιεινής στις αίθουσες εργασίας και μεροκάματα ίσα με αυτά των κλωστοϋφαντουργών. Η αστυνομία διέλυσε βίαια και γρήγορα

τα λευκοντυμένα πλήθη των γυναικών, όμως η αρχή είχε ήδη γίνει.

Δύο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, συγκρότησαν τα πρώτα εργατικά σωματεία γυναικών στην ιστορία των ΗΠΑ και συνέχισαν τους μαχητικούς αγώνες τους. Η φυλετική ανισότητα συνεχιζόταν, οι συνθήκες στα εργοστάσια παρέμεναν άθλιες, τα ωράρια δεν άλλαζαν και οι μισθοί δεν σημείωσαν την παραμικρή αύξηση.

Τα κινήματα "σιγοέβραζαν" για λίγα χρόνια μέχρι τον Φεβρουάριο του 1909, που έγινε η 2η μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, πάλι στην Νέα Υόρκη, με το σύνθημα "Ψωμί και Τριαντάφυλλα" να κυριαρχεί. Η διαδήλωση είχε διάρκεια 13 εβδομάδες και συμμετοχή πάνω από 20.000 εργάτριες, όμως για άλλη μία φορά η καταστολή ήταν μεγάλη και η αστυνομική βία κατά των διαδηλωτριών χωρίς προηγούμενο. Παρ'όλα αυτά το πείσμα των εργατριών δεν τους επέτρεψε να διακόψουν τον αγώνα, παρά μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις.

Τον επόμενο χρόνο, το 1910, στη 2η Συνδιάσκεψη των Εργαζομένων Γυναικών στο Σοσιαλιστικό Συνέδριο της Κοπεγχάγης, μία σημαντική γερμανίδα ακτιβίστρια και πολιτικός, η Κλάρα Τσέτκιν, εμπνευσμένη από τους αγώνες των γυναικών στις ΗΠΑ, πρότεινε να καθιερωθεί η 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών. Από τότε η μέρα τιμάται παγκοσμίως κάθε χρόνο με κινητοποιήσεις για την εξάλειψη της ανισότητας των δύο φύλων, ενώ επίσημα καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ το 1975.

news247.gr

Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση, κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Στο μήνυμα του ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ο ενδοσχολικός εκφοβισμός και η θυματοποίηση, φαινόμενο που γίνεται πλέον ορατό στις ανησυχητικές διαστάσεις του σε πολλές χώρες, δεν αποτελεί μόνο εκπαιδευτικό αλλά και κοινωνικό πρόβλημα. Μπορεί να εκδηλώνεται στο περιβάλλον του σχολείου, αλλά απηχεί στρεβλώσεις του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος, καθώς συνδέεται, μεταξύ άλλων, με τον ρατσισμό, την ομοφοβία, κάθε είδους ανισότητες, την κανονικοποίηση της βίας και της ρητορικής του μίσους. Η εκφοβιστική συμπεριφορά έχει συχνά μη αναστρέψιμες συνέπειες για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών που την υφίστανται και υπονομεύει την ποιότητα της εκπαίδευσης. Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, η βία δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή.

»Η απάντηση στην εξάπλωση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι το δημοκρατικό και συμπεριληπτικό σχολείο, που αποδέχεται και τιμά τη διαφορετικότητα και την ποικιλομορφία∙ που ευαισθητοποιεί όλα τα μέλη της κοινότητας –μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς– και προωθεί την αλληλοκατανόηση και την ειρηνική επίλυση των προβλημάτων στις διαπροσωπικές σχέσεις που εστιάζει στην ηθική και ανθρωπιστική διάσταση της παιδείας, στην καλλιέργεια του σεβασμού, της ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης και της συμμετοχικότητας, και όχι μόνο στα μαθησιακά αποτελέσματα. Στον αξιακό χαρακτήρα του σχολείου πρέπει να κατατείνουν οι προσπάθειες όλων μας, πολιτείας, κοινωνίας, οικογένειας, γιατί μόνο αυτός μπορεί να διασφαλίσει την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και την προαγωγή των κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων των παιδιών μας».
sansimera.gr

Ο θρύλος του Δράκουλα

Ο Δράκουλας (Dracula) υπήρξε μυθιστορηματικός ήρωας, αλλά και ιστορικό πρόσωπο. Ο μυθιστορηματικός Δράκουλας «γεννήθηκε» από τη γραφίδα του άγγλου συγγραφέα Μπραμ Στόκερ και το ομώνυμο βιβλίο κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 1897. Πρόκειται για έναν ρουμάνο ευγενή, με γοητευτική προσωπικότητα, καλούς τρόπους, αλλά με δίψα για αίμα. Ο «Δράκουλας» είναι ένα επιστολικό μυθιστόρημα, ενταγμένο στη μεγάλη παράδοση της γοτθικής λογοτεχνίας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Στόκερ διηύθυνε το ονομαστό Θέατρο Lyceum του Λονδίνου και για να συμπληρώσει το εισόδημά του έγραφε λαϊκά μυθιστορήματα, χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές απαιτήσεις. Ένα από αυτά, ο «Δράκουλας» του χάρισε δόξα και φήμη, αν και δεν ήταν ο πρώτος διδάξας του είδους. Ιστορίες με βρικόλακες γράφονταν και πριν από τον Στόκερ. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον «Φρανκεστάιν» της Μέρι Σέλεϊ (1818), το «Βαμπίρ» του Τζον Πολιντόρι (1819) και το ποίημα «Ο γκιαούρης» του Λόρδου Βύρωνα (1813).

Όμως, ο «Δράκουλας» κέρδισε το στοίχημα από πολύ νωρίς, χάρη στην προτίμηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Πάνω από 160 ταινίες έχουν γυριστεί με ήρωα τον ευγενή βρικόλακα, καθιστώντας τον ως έναν από τους δημοφιλέστερους κακούς στη λαϊκή μυθολογία του 20ού αιώνα. Η πρώτη έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου του 1922 με τίτλο «Νοσφεράτου - Η συμφωνία του τρόμου», σε σκηνοθεσία Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου, ενώ χαρακτηριστικός είναι επίσης ο «Δράκουλας» (1931) του Τοντ Μπράουνινγκ με τον Μπέλα Λουγκόζι στον πρωταγωνιστικό ρόλο (1931) και ο κατά Φράνσις Φορντ Κόπολα «Δράκουλας» (1992).

Βλαντ Ντράκουλα ή ΤσέπεςΩς ιστορικό πρόσωπο ο Δράκουλας υπήρξε με το όνομα Βλαντ Ντράκουλα ή Τσέπες ή Βλαντ ο Παλουκωτής και καταγόταν από ευγενή γενιά. Το όνομά του στα πρώιμα ρουμανικά σημαίνει ο γιος του διαβόλου («Ντρακουλέα»). Ωστόσο, δεν είναι εξακριβωμένο αν ο Βλαντ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον ήρωα του Μπραμ Στόκερ.

Ο Βλαντ (1431-1476) ηγεμόνευσε ως βοεβόδας για οκτώ χρόνια την περιοχή της Βλαχίας, όπου βρίσκονται τα Καρπάθια Όρη. Έμεινε στην ιστορία για τη θηριωδία του, καθώς σκότωσε κοντά στους 40.000 ανθρώπους, αντιπάλους της εξουσίας του, «εγκληματίες και άλλα παράσιτα της κοινωνίας» όπως τους χαρακτήριζε, χρησιμοποιώντας τη δημοφιλή σ' αυτόν μέθοδο του ανασκολοπισμού. Οι αριθμοί μπορεί να είναι υπερβολικοί, επειδή οι πληροφορίες προέρχονται από τους γερμανούς αντιπάλους του, που κατοικούσαν στη γειτονική Ουγγαρία.

Ο Βλαντ, πάντως, τιμάται ως ήρωας από τους Ρουμάνους. Με την απάνθρωπη τακτική του ανασκολοπισμού που εφάρμοζε, έστειλε στον άλλο κόσμο κάπου 100.000 Τούρκους, εκδιώκοντας τους Οθωμανούς από τη χώρα του.Ο Δράκουλας (Dracula) υπήρξε μυθιστορηματικός ήρωας, αλλά και ιστορικό πρόσωπο. Ο μυθιστορηματικός Δράκουλας «γεννήθηκε» από τη γραφίδα του άγγλου συγγραφέα Μπραμ Στόκερ και το ομώνυμο βιβλίο κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 1897. Πρόκειται για έναν ρουμάνο ευγενή, με γοητευτική προσωπικότητα, καλούς τρόπους, αλλά με δίψα για αίμα. Ο «Δράκουλας» είναι ένα επιστολικό μυθιστόρημα, ενταγμένο στη μεγάλη παράδοση της γοτθικής λογοτεχνίας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Στόκερ διηύθυνε το ονομαστό Θέατρο Lyceum του Λονδίνου και για να συμπληρώσει το εισόδημά του έγραφε λαϊκά μυθιστορήματα, χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές απαιτήσεις. Ένα από αυτά, ο «Δράκουλας» του χάρισε δόξα και φήμη, αν και δεν ήταν ο πρώτος διδάξας του είδους. Ιστορίες με βρικόλακες γράφονταν και πριν από τον Στόκερ. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον «Φρανκεστάιν» της Μέρι Σέλεϊ (1818), το «Βαμπίρ» του Τζον Πολιντόρι (1819) και το ποίημα «Ο γκιαούρης» του Λόρδου Βύρωνα (1813).

Όμως, ο «Δράκουλας» κέρδισε το στοίχημα από πολύ νωρίς, χάρη στην προτίμηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Πάνω από 160 ταινίες έχουν γυριστεί με ήρωα τον ευγενή βρικόλακα, καθιστώντας τον ως έναν από τους δημοφιλέστερους κακούς στη λαϊκή μυθολογία του 20ού αιώνα. Η πρώτη έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου του 1922 με τίτλο «Νοσφεράτου - Η συμφωνία του τρόμου», σε σκηνοθεσία Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου, ενώ χαρακτηριστικός είναι επίσης ο «Δράκουλας» (1931) του Τοντ Μπράουνινγκ με τον Μπέλα Λουγκόζι στον πρωταγωνιστικό ρόλο (1931) και ο κατά Φράνσις Φορντ Κόπολα «Δράκουλας» (1992).

Βλαντ Ντράκουλα ή Τσέπες

Ως ιστορικό πρόσωπο ο Δράκουλας υπήρξε με το όνομα Βλαντ Ντράκουλα ή Τσέπες ή Βλαντ ο Παλουκωτής και καταγόταν από ευγενή γενιά. Το όνομά του στα πρώιμα ρουμανικά σημαίνει ο γιος του διαβόλου («Ντρακουλέα»). Ωστόσο, δεν είναι εξακριβωμένο αν ο Βλαντ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον ήρωα του Μπραμ Στόκερ.

Ο Βλαντ (1431-1476) ηγεμόνευσε ως βοεβόδας για οκτώ χρόνια την περιοχή της Βλαχίας, όπου βρίσκονται τα Καρπάθια Όρη. Έμεινε στην ιστορία για τη θηριωδία του, καθώς σκότωσε κοντά στους 40.000 ανθρώπους, αντιπάλους της εξουσίας του, «εγκληματίες και άλλα παράσιτα της κοινωνίας» όπως τους χαρακτήριζε, χρησιμοποιώντας τη δημοφιλή σ' αυτόν μέθοδο του ανασκολοπισμού. Οι αριθμοί μπορεί να είναι υπερβολικοί, επειδή οι πληροφορίες προέρχονται από τους γερμανούς αντιπάλους του, που κατοικούσαν στη γειτονική Ουγγαρία.

Ο Βλαντ, πάντως, τιμάται ως ήρωας από τους Ρουμάνους. Με την απάνθρωπη τακτική του ανασκολοπισμού που εφάρμοζε, έστειλε στον άλλο κόσμο κάπου 100.000 Τούρκους, εκδιώκοντας τους Οθωμανούς από τη χώρα του.

sansimera.gr