Αν πίνεις τσάι, θα ζήσεις περισσότερο

Τουλάχιστον έτσι λέει η επιστήμη.

ότι το τσάι κάνει καλό, φαντάζομαι το υποψιαζόσουν, μιας και όποτε υποφέρεις από κάποιο κρύωμα, είναι το ρόφημα στο οποίο θα καταφύγεις. Πλέον, η ανακούφιση από βήχα και πρησμένο λαιμό δεν είναι παρά ένα από τα ελάχιστα καλά που αποδίδεται στο τσάι.

1142, smirting και μπουζούκια χωρίς τσιγάρο.

Νέοι καιροί, νέα ήθη. Η εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου φαίνεται πως έχει αλλάξει πολλά σε σχέση με τη νυχτερινή (και όχι) μόνο διασκέδαση. Ανάγκασε ακόμα και τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του τσιγάρου να βγουν εκτός μαγαζιού για να το ανάψουν, ενώ παράλληλα έκανε τους αντικαπνιστές να σφίγγουν γροθιές ή να καλούν το 1142 'δίνοντας' τους παράνομους.


Ακολουθώντας την τάση της εποχής, δεν γινόταν να μη δώσουμε και τους δικούς μας κανόνες που φέρνει η εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου.

Και αυτός που δεν καπνίζει θα βγει μια βόλτα έξω από το μαγαζί σε κάποια φάση για να τσεκάρει 'τι παίζει'.

Ο Φάνης Μουρατίδης είναι ο κολλητός που θα ήθελες να έχεις

Φέτος μας κάνει ξανά παρέα ως σεφ στο Πέτα τη Φριτέζα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει να μαγειρεύει. Αυτό είναι μάλλον το μοναδικό πράγμα στο οποίο είναι ατάλαντος

ζουμπάς', 'χαραμοφάης', 'προικοθήρας', 'σαματατζής', 'μανουρογκόμενος'. Ένα μικρό 'αμούς μπους' από τους χαρακτηρισμούς που έχει κατά καιρούς προσδώσει στον εαυτό του ο ταλαντούχος -Ποντιακής καταγωγής- γιος του αστυνομικού που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη.

"Είναι αυτοσαρκασμός όλο αυτό. Μου αρέσει να παίζω με τη ζωή, δεν μου αρέσει να την παίρνω πολύ στα σοβαρά. Είμαι σαν ένα παιδί που θέλει να ζήσει, να κάνει τα πράγματα που θέλει με το πείσμα που θέλει να τα κάνει, να γκρινιάξει, να είναι αντιφατικός. Θέλω όλο αυτό το πακέτο, σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που μου αναλογεί, να το ευχαριστηθώ και να φύγω χωρίς να υπάρχει κάτι που να πω ότι δεν πρόλαβα να το κάνω".

Ένας -ταυτόχρονα τσαμπουκαλεμένος και εκλεπτυσμένος- αυτοσαρκασμός που έχω διαπιστώσει ότι σπανίζει στο χώρο και αποτελεί ένα από εκείνα τα χαρακτηριστικά που αποδεικνύουν, στα κιτάπια μου, ότι ο αξιότιμος κύριος Μουρατίδης είναι φτιαγμένος από άλλη πάστα.






"Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις με πατέρα αστυνομικό, όταν αυτός -όπως ο δικός μου- είναι στην πρώτη γραμμή. Εκείνος δηλαδή που πάει να πιάσει τον κακοποιό, τον κλέφτη, τον φονιά και πάει λέγοντας. Γιατί αντιλαμβάνεσαι τον κίνδυνο που βάζει κάθε φορά τον εαυτό του και δεν ξέρεις αν θα γυρίσει στο σπίτι ή πως θα γυρίσει".

O πιο σουρεάλ γάμος που έχεις δει (με διαφορά)

Μια αληθινή ιστορία με μπόλικα κωμικοτραγικά σκηνικα


Δουλεύω από τα 18. Είμαι 43 (do the math). Τα παλιά τα χρόνια, όταν δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και Internet η δουλειά της αθλητικής δημοσιογραφίας γινόταν ως εξής: πήγαινες -ως απεσταλμένος- σε διεθνείς διοργανώσεις, μάζευες καρτούλες συναδέλφων από όλον τον κόσμο και τους ενοχλούσες κάθε φορά που παρίστατο λόγος. Δηλαδή, κάθε εβδομάδα που είχε ευρωπαϊκά παιχνίδια και με κάποιον τρόπο έπρεπε να τα βρεις και να τα γράψεις στις εφημερίδες. Μέσα από όλη αυτήν τη διαδικασία, απέκτησα φίλους σε διάφορες χώρες, τους οποίους έχω μέχρι σήμερα. Ένας είναι ο Πέτζα. Και όχι δεν είναι ο Στογιάκοβιτς -κατά τη συνήθη μαντεψιά, με την ακόμα πιο συνήθη απάντηση μου να είναι 'αν ήταν ο Στογιάκοβιτς, θα ήμουν εδώ τώρα;'.

Ο Πέτζα που λες, λατρεύει την Ελλάδα και όταν αποφάσισε να παντρευτεί, επέλεξε να το κάνει σε ένα ελληνικό νησί. Για την ακρίβεια, τη Νάξο, όπου ζει ένας άλλος φίλος μας -και πρώην συνεργάτης-, ο Μάκης (δεν τον λένε Μάκη, αλλά επειδή μισεί τη δημοσιότητα -και δεν θέλω να ρισκάρω τη ζωή μου-, θα τον πούμε Μάκη). Ο Μάκης είναι γιος παπά και θα ήθελα να το κρατήσεις αυτό. Θα το χρειαστούμε πιο κάτω.

6 υπερβολές που όλοι έχουμε πει στη ζωή μας

"Δεν με έχεις δει να σουτάρω από την περιφέρεια, γι' αυτό τα λες αυτά".


Τι θα ήταν ο άνθρωπος χωρίς τη χαρά και το προνόμιο να λέει τις ιστορίες του σε μικρά ή μεγαλύτερα ακροατήρια; Η στιγμή που οποιοσδήποτε από εμάς αντιλαμβάνεται ότι έχει ένα ακροατήριο ανθρώπων έτοιμο να τον ακούσει, είναι μια στιγμή ελευθερίας. Μέσα στη γενικευμένη χαρά λοιπόν, είναι συχνό το φαινόμενο να λέμε τις ιστορίες μας λίγο φουσκωμένες.


Υπάρχουν όμως μερικές υπερβολές που όλοι τις έχουμε χρησιμοποιήσει, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας. Οι παρακάτω, είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.
"Καλά, αυτό δεν είναι τίποτα"


Είναι στ' αλήθεια απαράμιλλη η τάση του ανθρώπου να κάνει κάθε μα κάθε φορά raise σε μια ιστορία πόνου που ακούει από κάποιον άλλο. Μας μιλάει ένας κολλητός τρέμοντας για τον φρονιμίτη που έχει κανονίσει να βγάλει αύριο; Δεν έχει σημασία αν έχουμε ζήσει παρόμοια εμπειρία. Ανιχνεύουμε μια παλιά, πονεμένη ιστορία από την καρέκλα του οδοντιάτρου και τη ρίχνουμε στη μάχη. “Εξαγωγή, έ; Ε, εντάξει, δεν θα είναι και τόσο δύσκολο. Εγώ την άλλη φορά πήγα για απονεύρωση και χρειάστηκα πέντε ενέσεις για να μουδιάσω; Τα καταλάβαινα όλα, σκέτη φρίκη. Τι το θυμήθηκα τώρα, δεν αλλάζουμε κουβέντα; Γιατί λέμε για δόντια ξαφνικά;”

6 λάθη που οδήγησαν σε ιδέες εκατομμυρίων

Όταν κάτι δεν πάει βάσει σχεδίου, δεν είναι απαραίτητα κακό.



Κάθε μέρα χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικές συσκευές, gadgets, καταναλώνουμε σνακς και τροφές, χωρίς να έχουμε ιδέα ποιος ήταν αυτός που τα ανακάλυψε ή πώς φτάσαμε στην υλοποίησή τους. Κανένα πρόβλημα, είναι απολύτως λογικό. Γιατί άλλωστε να μας νοιάζει στην τελική;
Όταν κάτι σπουδαίο, όμως, ανακαλύπτεται από ένα σχέδιο που στράβωσε ή ένα λάθος που έγινε (άλλοτε εσκεμμένα, άλλοτε χωρίς να το θέλει αυτός που το έκανε), τότε το πράγμα αποκτάει ενδιαφέρον. Από τη στιγμή μάλιστα, που αυτό το λάθος έκανε εκατομμυριούχο αυτόν που το διέπραξε, εκεί μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Και δεν είναι λίγες οι φορές που ένα μικρό σφάλμα,

Κράτα δίπλα σου ανθρώπους με ποιότητα

Αυτούς που έχουν μάθει να δίνουν…

Η διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας στηρίζεται, στο μεγαλύτερο μέρος της, στην επαφή με τους άλλους, στη σχεσιακή αλληλεπίδραση και στην ανταλλαγή ερεθισμάτων, εμπειριών και συναισθημάτων.

Σ’ αυτή τη διαδρομή καλό είναι να δίνουμε βάση στην ποιότητα των ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν και όχι στην ποσότητα αυτών.

Το πιο δύσκολο εγχείρημα της εποχής μας, δεν είναι η συναναστροφή μας με ποιοτικούς ανθρώπους, αλλά η αναγνώρισή τους και αυτό το τελευταίο, έχει σχέση με το δικό μας είναι, με το πόσο καλά έχουμε φιλτράρει τις πληροφορίες που δεχόμαστε και κατά πόσον έχουμε σκανάρει το προφίλ του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας. Πώς αντιλαμβανόμαστε λοιπόν τους ανθρώπους που δίνουν ποιότητα στη ζωή μας;

5 βασιλιάδες που δολοφονήθηκαν στην τουαλέτα τους

Δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος για να 'φύγεις' το να σε βρίσκει το μαχαίρι του εχθρού όσο εσύ ανταποκρίνεσαι στο κάλεσμα της φύσης. Όταν όμως είσαι βασιλιάς, οι εχθροί είναι πολλοί, είναι παντού και εσύ οφείλεις να προσέχεις, γιατί ο θάνατος μπορεί να έρθει από ψηλά, αλλά μπορεί να έρθει και από χαμηλά, από τόσο χαμηλά που ούτε καν το φανταζόσουν.
Αυτοί οι πέντε βασιλιάδες που ακολουθούν την πάτησαν ακριβώς έτσι, βρίσκοντας τον θάνατο από χαμηλά, μέσα στην τουαλέτα τους, μέσα από τη λεκάνη τους, τη στιγμή που δεν είχαν ούτε τα μέσα (αλλά ίσως ούτε και τον χρόνο) για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Δες τι ακριβώς εννοούμε:

1. Ο δολοφόνος κρυβόταν κάτω απ' τη λεκάνη



Ο Βασιλιάς Έντμουντ ο Β' (πιο γνωστός ως 'Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος') έκατσε στον αγγλικό θρόνο μόλις για επτά μήνες, το 1016. Παρότι συγκέντρωσε στρατό για να αντισταθεί στον Κανούτο τον Μεγάλο, τον Δανό εισβολέα, δεν τα κατάφερε και μετά από την πολιορκία του Λονδίνου, αναγκάστηκε να παραδοθεί. Με τη Συνθήκη του Άλνεϊ που ακολούθησε, ο Κανούτος επέτρεψε στον Έντμουντ να κρατήσει κάποιες απ' της κτήσεις του στο Έσσεξ με αντάλλαγμα την επίτευξη της ειρήνης.

Η νέα καμπάνια της Lacta μας δείχνει ότι η αγάπη δεν έχει μόνο μία γεύση

Με το #ActForLove ακούμε επιτέλους ιστορίες αγάπης που είναι πάνω απ' όλους και όλα.
















Φέτος τον χειμώνα, και με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Lacta μας προσκαλεί, μέσα από τη νέα της καμπάνια #ActForLove, να δούμε ιστορίες αγάπης που δεν έχουν μόνο μια γεύση, αλλά αμέτρητες, που όλες αξίζουν να τις αγκαλιάσουμε. Στόχος να περάσει το μήνυμα πως η αγάπη δεν έχει χρώμα, δεν έχει ηλικία, εθνικότητα και φύλο. Πως η αγάπη δεν κάνει διακρίσεις.

Μίλησα με δύο παλιούς συμμαθητές μου. Ο ένας δεν θυμόταν καθόλου το περιστατικό, θυμόταν μόνο αυτόν τον εκπαιδευτικό ως έναν 'γλοιώδη δάσκαλο", χωρίς να το έχει ξεκάθαρο στο μυαλό του, γιατί τού είχε αποτυπωθεί τόσο άσχημα η ανάμνησή του. Ο δεύτερος "κάτι" θυμόταν, αλλά δεν ήταν πολύ σίγουρος, δηλαδή ναι, βέβαια, θυμόταν αυτό το παιδάκι με τη μειωμένη αντίληψη και ότι το "πείραζε' ο δάσκαλος, αλλά τι ακριβώς του έλεγε, τι του έκανε, όχι, το είχε διαγράψει απ' τη μνήμη του.

Στην προσπάθειά μου να τους ξυπνήσω κάποιες αναμνήσεις για τον Μιχάλη -ας το πούμε έτσι αυτό το παιδί για τις ανάγκες της αφήγησης-, τους διηγήθηκα το εξής περιστατικό: